Argentinië

Stampend op de vloeren, klappen met de handen, een zwierige rok die heen en weer zwaait en een stem op de achtergrond zoals Mercedes Sosa.......de Tango. Een bijzondere dans die we vaak in Buenos Aires zijn tegengekomen; op straat, de markt en in het restaurant. Het geeft Buenos Aires een sfeer die in Nederland niet te vinden is. Jullie begrijpen het al we hebben een geweldige tijd gehad in deze super grote stad en kunnen genieten van de culturele sferen.

De eerste dag dat we aankwamen, einde van de middag, heeft Fernando ons van het vliegveld gehaald. We konden nog genieten van de grote stad door middel van een toeristische route en daarna heeft hij ons naar het hotel gebracht. 's Avonds hebben we met z'n tweeën gegeten in een lokaal café. De mensen in Argentinië eten erg veel vlees, altijd 400 gram of meer. Zo groot als je bord en 3 cm dik. We hadden biefstuk besteld, heerlijk zo hebben we het in Nederland nog nooit gegeten.

De volgende dag had Fokko met Fernando de hele dag bespreking. Ik heb lekker geslenterd door de straten van Buenos Aires. 's Avonds hebben we gezamenlijk (Fernando en zijn vrouw) gegeten, in de buurt San Telmo, een artiestenwijk met gezellige barretjes. We hebben een 'cena show' gehad wat bijna niet te beschrijven is. Een etentje in een restaurant met een Tango show op hetzelfde moment. Zoals ik in de eerste zin beschreef genoten wij van hun optreden. De Tango kan per paar gedanst worden of alleen. Er zingt altijd iemand tijdens het dansen, de mooie trek harmonica (die bij Willem Alexander en Maxima op de trouwerij werd gespeeld) erbij en een contrabas. Zo mooi! Het is bijna niet te beschrijven, je voelt het als je erbij bent. Echt een Super avond.

De volgende dag had Fokko een afspraak met Eurique die 600 km met de bus had gereisd om hem te spreken. Over de koeien, het zaad en alles wat er verder bij komt kijken. Fokko moest Spaans spreken, want Eurique sprak geen Engels. Natuurlijk kostte dat wat moeite maar hij kwam waar hij wilde zijn. Daarna hebben we met z'n drieën gegeten in een lokaal restaurant. Weer biefstuk, 400 gram (om je vingers bij af te likken). Fokko heeft daarna weer gewerkt en ik ben het straatleven in gegaan. Op straat kom je overal Tango dansers tegen, ik heb genoten. Dacht dit moet ik met mijn Fokko delen. Heb hem opgehaald en als je de foto's ziet kunnen jullie de sfeer proeven. 's Avonds hebben we gewandeld door Buenos Aires. Het grote theater bekeken, de mooie oude gebouwen, wat een cultuur. De mensen leven op straat tot diep in de nacht met de mooie muziek.

Zondag hadden we een vrije dag. 's Morgens zijn we naar de grote kathedraal geweest en hebben daar een dienst bijgewoond. Alleen al om daar een uur te zitten is mooi. Al dat goud, de beelden en de ceremonie. Daarna zijn we vertrokken naar het presidentiële werkpaleis. Een imposant gebouw met een grote binnenplaats en vergaderzalen die nog altijd veel gebruikt worden. Het is tevens de plek van het beroemde balkon waar vandaan Perón de menigte heeft toegezwaaid. Tegenover het paleis is het plein Plaza de Mayo. De dwaze moeders verzamelen zich op dit plein (Asociacion Madres de Plaz de Mayo oftewel Vereniging van Moeders van het Meiplein). Dit is een groepering van Argentijnse moeders van verdwenen personen. Gedurende de dictatuur van de militaire junta en de Guerra suda (vuile oorlog) van 1976 tot 1983, zijn er 30.000 mensen verdwenen. Als je tegen de militaire junta was of als je lid was van een vakbond bijvoorbeeld, dan werd je hele familie opgepakt. De ouders werden gemarteld en vermoord. De beweging van dwaze moeders is spontaan ontstaan toen een groep moeders opheldering ging vragen aan de autoriteiten over hun vermiste kinderen. Ze werden niet ontvangen, er werd hun zelfs meegedeeld dat ze niet op het plein mochten staan of zitten. Daarop zijn ze zwijgend over het plein gaan lopen. De volgende week kwamen ze terug en zo elke week, nu bijna dertig jaar lang. Fernando vertelde ons dat hij in die tijd aan niemand zijn adres mocht geven op school. Want als je vriendje gepakt werd en ze zagen jou naam ook in zijn agenda staan gingen ze jou ook ophalen. Het was een angstige tijd. De kruisen op het plein is de herinnering die nog elke dag leeft in Buenos Aires. De witte sjaal is het symbool van de dwaze moeders.

Na een indrukwekkende bezichtiging vertrokken we naar het haven gebied La Boca. Hier woonden vroeger de arme immigranten. Met de overgebleven verf van de boten schilderden ze hun armoedige huizen in allerlei mooie kleuren. De buurt is op die manier erg opgevrolijkt. Tegenwoordig is het erg toeristisch. De huizen (nog veel met golfplaten) zien er ook fantastisch uit met al die kleuren. En overal weer de Tango dansers voor het café, op straat, wat een sfeer. En de grote lappen vlees dat overal geserveerd wordt. Na dit bezoek zijn we met de lokale bus naar de buurt Recoleta gegaan waar Evita en ook belangrijke Argentijnse personen liggen begraven. Evita Perón was erg geliefd onder de armoedige bevolking vanwege haar liefdadigheid. De begraafplaats was indrukwekkend, grote oude familiegraven met indrukwekkende beelden. En natuurlijk weer 's avonds in een traditioneel restaurant gegeten. Zo hadden wij onze vrije zondag heel goed besteed. De volgende dag zijn we weer vertrokken naar Brazilië.

Lieve mensen heel erg bedankt weer voor jullie vele reacties.
Weer een warme groet uit een warm land.
Liefs Fokko en Wiepie